dooie mussen
Al sinds ik uit de wieg ben gevallen doe ik het: Tekenen. Een leerzame en bovenal aangename bezigheid die nauwelijks zweetdruppels kost en waar je verder niemand kwaad mee doet. Zolang je er niet zo in opgaat dat je je afspraken vergeet tenminste.
Vrijwel dagelijks ben ik met potlood en papier in de weer, vastbesloten me - het zal eens tijd worden - verder te bekwamen in anatomie, gezichten, handen, dieren, landschappen en wat er al zo komt kijken om een schilderij serieus tot een goed einde te brengen. Dat “bekwamen” gaat meestal zo’n vijf minuten aardig goed, er ligt een “Anatomie voor Kunstenaars” opengeslagen op tafel en ik probeer voor de zoveelste keer al tekenend de werking van de monnikskapspier te doorgronden. Maar al snel dwalen mijn gedachten af, begint mijn hand een eigen leven te leiden en voor ik het weet heb ik weer een blad vol met figuren en situaties die overal op lijken, behalve op de beoogde monnikskapspier. Gewetensvolle kunstenaars beschouwen hun tekening of schets in zo’n geval als mislukt, gooien het weg en beginnen opnieuw, maar ik bewaar vrijwel iedere streep die ik gezet heb.
Want ook op het eerste gezicht mislukte tekeningen kunnen me op onverwachte momenten op bruikbare ideeën brengen. In de loop der tijd heb ik stapels schetsboeken volgetekend, mijn magazijn puilt er inmiddels van uit. Ze liggen in torenhoge stapels naast even hoge stapels schilderijen die zich het beste laten omschrijven als smachtende winkeldochters.
Het gebeurde regelmatig dat een van de (schaarse) bezoekers, als ik even koffie ging zetten bijvoorbeeld, het schetsboek doorbladerde waar ik toevallig net in zat te tekenen. “Daar moet je iets mee doen man”, hoorde ik dan als ik met dampende mokken mijn atelier weer binnenliep. Bedoeld werd dat ik die schetsen zou moeten exposeren, of er een boek van samenstellen. Een boek dat ik vervolgens weg zou kunnen geven (aan diezelfde bezoeker bijvoorbeeld).
Dat een boek maken geen goed idee is heb ik inmiddels wel begrepen. Ik heb nog niet zo lang geleden een paar keer een boek laten printen met cartoons en strips die zelfs de meest fanatieke verzamelaars links laten liggen. Op een boek met onaffe tekeningen, want schetsen, zit al helemaal niemand te wachten.
Indirect doe ik ondertussen van alles met die schetsen en tekeningen. Als ik weer eens de behoefte voel opkomen om een cartoon of schilderij te maken kijk ik eerst de andere kant op en als dat niet helpt ga ik maar eens in mijn magazijn kijken of daar iets te vinden is dat het waakvlammetje der inspiratie een beetje kan aanwakkeren. Een goed schilderij begint tenslotte met een vlammend idee.
Onlangs heb ik om eens aan de suggestie van mijn (schaarse) bezoekers tegemoet te komen en er wat mee te doen, een selectie van mijn tekeningen en schetsen gescand, enigszins digitaal bewerkt en vervolgens als een diavoorstelling achter elkaar gezet in een aantal video clipjes. Bewegende boeken als het ware. Omdat ik als muzikant al net zo succesvol ben als uitgever (van boeken in dit geval, geld uitgeven heb ik aardig onder de knie) heb ik in mijn magazijn inmiddels ook planken vol soundtracks die zich gewillig met die bewegende boeken laten combineren. Twee dooie mussen in een klap dus…
Voor de (schaarse) bezoeker van deze blog, u kunt die clipjes bekijken op You Tube, de link staat onder het hoofdstuk Interessante Links op deze site. Ook naar mijn zelf uitgegeven boeken vindt u daar een link...