Onlangs kwam ik per ongeluk (ik had een schilderij op Saatchi Art - het Amerikaanse Exto - ge-upload en klikte hier en daar uit nieuwgierigheid wat linkjes aan) terecht op een website waarvan ik de naam alweer vergeten ben en waar een aantal - voornamelijk Amerikaanse - beeldende kunstenaars hun werk presenteren. Ik was de deprimerende materiaal verkwisting die op de website van Saatchi Art wordt getoond - ik sta er niet voor niks ook zelf tussen - nog aan het verwerken maar wat ik nu zag was nóg huiveringwekkender.


    Waar de meeste kunstenaars op Saatchi Art naar mijn idee geen enkel benul hebben van hoe je een potlood of penseel vasthoudt en veelal niet verder komen dan iets te maken dat doet denken aan een vrijmarkt de ochtend na koningsdag, of wat je ziet als je door een microscoop een bende op leven en dood vechtende bacteriën bestudeert, zijn de kunstenaars op deze site zo geschoold - gedrild is misschien een beter woord - dat ze zonder inspanning een voorbeeld, meestal een foto van een portret, figuur of dier (vooral koeien, veel koeien) en zelfs een stilleven, tot in de kleinste details natekenen of schilderen zonder dat ook er ook maar een greintje AI - Artistieke Intelligentie - aan te pas komt. Met als resultaat dat ze bij voltooiing dus gewoon twéé dezelfde zielloze plaatjes hebben. 

    Die praktijk doet me denken aan al die coverbandjes die tot op de laatste noot de muziek van hun idolen naspelen, en daar meer succes mee boeken dan de eigengereide muzikanten zoals BluDuh die nog steeds zelf hun muziek bedenken en uitvoeren en die strijk en zet voor lege zalen staan te spelen. Als er al een zaal is die ze nog wil boeken tenminste. Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen zijn succes. En je kunt het de coverende muzikanten en foto's overtrekkende kunstenaars nauwelijks kwalijk nemen, die willen ook wel eens een korst brood op de plank. Het is het publiek dat massaal de artistiek doodlopende weg is ingeslagen en alleen nog iets durft te waarderen als het al eens gedaan is of, niet onbelangrijk, op tv is bewierookt.
Over armoe gesproken...

    Ik heb er overigens geen bezwaar tegen als een schilder vanaf foto's werkt, maar dóe er dan iets mee. Doe zoals bijvoorbeeld Magritte, maak schilderijen waarvan je je iedere keer weer afvraagt, waar haalt ie het vandaan? De Belgische surrealist werkte ook met (meestal zelfgemaakte) foto's maar wist steeds opnieuw een schilderij te bedenken dat de foto doet vergeten of er hoogstens nog vaag doorheen laat schemeren.
    Hij was naar mijn idee een tekenaar en schilder die zijn beperkingen kende - al een talent op zich - maar dankzij zijn hoog ontwikkelde AI wist hij meer dan overtuigende en boeiende schilderijen te maken die ook in deze tijden waarin kunstenaars met enige regelmaat door verongelijkte minkukels als zedenbedervende linkse uitvreters worden afgeschilderd nog hogelijk gewaardeerd worden. Op veilingen brengen ze niet zelden bedragen op die met zeven cijfers worden genoteerd. Omdat mijn oude sok slechts wat afgeragde briefjes van vijf bevat omdat ik bij voorkeur schilderijen maak die aan mijn AI ontsproten en dus onverkoopbaar zijn heb ik zelf maar een Magritte geschilderd.

Een (vrije) kopie naar "Het Domein Van Arnheim". Arnheim is zo ver ik weet Duits voor Arnhem, maar wat die kraai en die bergen met die stad te maken hebben is me nog steeds niet duidelijk. Dat ligt gelukkig niet helemaal aan mij, de titels die Magritte aan zijn schilderijen gaf zijn wel vaker, net als zijn schilderijen, door raadselen omgeven.
Wat ze natuurlijk des te interessanter maakt. Heel wat interessanter dan een tot op de laatste grijze haar van een foto nageschilderd portret van opoe. Al zullen de kleinkinderen van dienst daar misschien anders over denken als de erfenis verdeeld moet worden en dat portret samen met een geborduurd "Straatje Van Vermeer" het enige is dat nog wat waard blijkt te zijn...